Door Anneke Knoppert – Vrijdagmiddag, einde van de werkweek. En niet zomaar een werkweek, maar de ‘Week van het Werkgeluk’. Werkgeluk is iets waar ik persoonlijk niet dagelijks aan dacht, het was er gewoon, maar in deze bijzondere tijd met alle RIVM-maatregelen vanwege de coronapandemie is dat toch anders.
Door alle coronamaatregelen is het raadswerk behoorlijk anders dan voorheen. De fractievergaderingen zijn allemaal digitaal en ook de politieke avonden doen we vanachter de computer. Dat digitale gedoe lukt allemaal wel, maar het is toch wel heel anders dan wanneer je met z’n allen rond de tafel zit. Ik mis het persoonlijke contact, het praatje voorafgaand aan de vergadering, het elkaar aanschieten tussen de vergaderingen door, de gezamenlijke maaltijd voorafgaand aan de politieke avond… Ook is het veel moeilijker om goed te zien hoe het echt met de collega’s gaat, hoe zij zich voelen, of ze het allemaal nog een beetje kunnen volhouden en – zeker niet onbelangrijk – of zij nog plezier ervaren in het raadswerk. Of het werkgeluk er nog wel is.
Het lijkt erop dat wij voorlopig nog vastzitten aan het digitale werken dus we zullen met z’n allen extra hard ons best moeten blijven doen om toch het persoonlijke contact te onderhouden. Voor mij een onmisbaar ingrediënt voor het ervaren van werkgeluk.
Wat voor mij persoonlijk ook van grote invloed is op het werkgeluk is de sociale media. De toon, de inhoud, de hardheid die ik soms zie langskomen is voor mij onbegrijpelijk. Ook wanneer dit niet eens gericht is op de gemeenteraad, onze fractie of mij persoonlijk. Hoe kan het toch zijn dat een medium dat bij uitstek geschikt is om ‘in gesprek’ te gaan met elkaar en om contact met elkaar te houden, juist in een tijd waarin we zoveel mogelijk thuis moeten blijven, is verworden tot een plaats om meningen, oordelen en aanvallen over en op anderen te poneren?
Zoals gezegd, deze ‘Week van het Werkgeluk’ zit er bijna op. Ik wens iedereen toe dat ook de overige 51 weken van het jaar deze titel met ere kunnen dragen!