Maandelijks zit ik al een uur of tien uur met een vaste groep mensen op comfortabele stoelen in een zaaltje te praten. Over allerlei zaken die ons van belang lijken te zijn. Of die spelen in het dorp. Hoogst interessant en toch ook wel belangrijke onderwerpen, zo denken we zelf. Af en toe hebben we zelfs de indruk dat ook anderen dit wel interessant vinden. Immers, er zitten wel eens wat mensen van een afstandje naar ons te kijken. En af en toe is wel eens iemand die vraagt of hij ook wat mag zeggen. Nu zijn wij de beroerdste ook niet, dus we geven hem of haar dan een minuut of drie alle ruimte.
Op zich hebben we het gezellig en is het een aardig doorsnee gezelschap bij elkaar. Er zitten weliswaar vooral brave huismoeders en vaders aan tafel en geen jongeren bijvoorbeeld. Maar toch. Als je ze op straat tegenkomt vallen ze niet op. De een is al met de VUT, de ander werkt als zelfstandige. Een aantal gaat voor zijn werk dagelijks naar buiten Ermelo, anderen blijven in ons dorp. Ook een aantal doet werk waarvoor in de media hijgend om waardering en respect gevraagd wordt. Zij zijn werkzaam in de zorg, het onderwijs of in het werken met jongeren. Niks mis mee, zo lijkt het.
Nu blijkt uit onderzoek dat zo’n 40 procent van de mensen vooral belang hecht aan zijn eigen gezin en familie, gericht is op de eigen leefomstandigheden met auto, (commerciële)televisie en andere gadgets. Weinig zekerheden vindt in een zich globaliserende wereld. Graag op korte termijn zijn directe wensen vervuld wil zien en soms ook nog een kort lontje heeft.
En tegelijkertijd zit ons gezelschap zich regelmatig af te vragen hoe Ermelo er over 20 jaar uit zou moeten zien. In welke woningen onze kinderen in de toekomst zouden kunnen wonen. Waar dan de sportvoorzieningen en scholen moeten zijn en hoe het geld beschikbaar blijft om die dan te kunnen onderhouden.
Het lijken wel twee werelden. Naast elkaar bestaand in een dorp, in een straat. Wij praten er wel eens over. Over hoe we de kloof tussen burger en politiek kunnen dichten. Maar misschien is het een mentale kloof en niet een tussen burger en politiek. De vraag is hoe we als samenleving weer zoveel krediet opbouwen dat mensen hun, terechte, angsten over een onzekere toekomst weer in de handen van medeburgers durven leggen.
Laurens Klappe