Tijdens de laatste raadsvergadering in 2012 is nog gesproken over het minimabeleid. Wat was er aan de hand?
Het college had door het Nibud laten onderzoeken ‘hoe het is gesteld met de koopkracht van de verschillende soorten huishoudens met een laag inkomen’. Uitkomst was dat de categorieën ‘alleenstaande jonger dan 65 jaar’, ‘het eenoudergezin met 2 oudere kinderen’ en ‘echtparen met 2 oudere kinderen’, het financieel moeilijk hebben. Daarop bracht het college het voorstel in om de langdurigheidstoeslag voor deze groepen te verruimen. Lof hiervoor. Er wordt extra geld uitgetrokken. Een andere uitkomst van het onderzoek was dat het type huishouden 65+ (echtpaar of alleenstaande met kale AOW) zich verhoudingsgewijs nog redelijk zouden moeten kunnen redden. Daarom het voorstel de langdurigheidstoeslag voor deze mensen te halveren. Voor mijn partij had dat niet gehoeven.
Bij de voorbereiding op deze raadsvergadering realiseerde ik me dat, alhoewel het Nibud een zeer gerespecteerde instelling is, onderzoekscijfers ook maar gemiddelden zijn. Statistiek zogezegd. Individuele gevallen in de groep 65+ kunnen afwijken van die gemiddelden; er kunnen schrijnende gevallen ontstaan. Vandaar dat ik namens PE een amendement (wijzigingsvoorstel) had voorbereid, inhoudende dat het college in bijzondere gevallen kan afwijken, ten gunste van de aanvrager, als strikte toepassing van de verordening in specifieke situaties als onredelijk wordt ervaren. Met de steun van Gemeentebelang, CU, CDA en Dorpspartij hebben we dat kunnen regelen. Maar achterover leunen is er nu niet bij. We moeten blijven opletten op wat de effecten zijn van het regeerakkoord voor de minima.
“En dat vind ik…….”