Participatiemaatschappij lijkt het toverwoord momenteel: als burgers moeten we er aan gaan wennen dat we niet meer automatisch recht hebben op regelingen en vergoedingen, dat we dagelijkse zaken en behoeften steeds meer met de mensen om ons heen moeten regelen. We kunnen pas een beroep op de overheid doen als het niet anders kan.
Hoe breed dit ligt ervaren we als fractie op verschillende onderwerpen. Deze maand staat op de raadsagenda bijvoorbeeld het leerlingenvervoer. Hierin merk je als Ermelo’s raadslid hoe landelijk beleid van het kabinet bepalend is voor de gemeentepolitiek.
Per 1 augustus zal door de invoering van de wet Passend Onderwijs het recht op vergoeding voor middelbare school leerlingen die aangepast vervoer nodig hebben vervallen, tenzij deze leerlingen een “structurele lichamelijke, verstandelijke of zintuiglijke” handicap hebben.
We hebben hier onze vraagtekens bij gezet want als je de tekst letterlijk neemt dan betekent het dat een grote groep leerlingen met bijvoorbeeld autisme of een gedragsstoornis, als zij niet zelfstandig kunnen reizen, uitgesloten worden. Wethouder Klappe stelde ons echter gerust: ook autisme en een gedragsstoornis vallen onder een structurele handicap. Per kind/jongere zal net als nu goed bekeken worden wie wel en wie niet zelfstandig reizen kan. Dit doet de gemeente niet zelf maar er zal net als nu een advies van een deskundige gevraagd worden.
Een ander punt is dat de grens voor vergoeding voor aangepast vervoer verhoogd zal worden van 2 naar 6 km: pas als een leerling meer dan 6 km van school af woont kunnen ouders een tegemoetkoming in de kosten aanvragen. Als ouders aannemelijk kunnen maken dat bijvoorbeeld vanwege gezinsomstandigheden het zelf wegbrengen niet mogelijk is, dan kunnen ze een tegemoetkoming in de kosten aanvragen. Deze vergoeding is dan inkomensafhankelijk tenzij een kind “structureel gehandicapt” is.
Voor Progressief Ermelo geldt: zelf doen wat mogelijk is en hulp als het moet.